Openingstijden (afspraak) Maandag t/m Vrijdag: 08.30-20.00 uur - Zaterdag: 09.00-17.00 uur Tel: 0320 - 282833 (tijdens openingstijden) Spoedgevallen: 0900 - 2 28 28 33 (80ct. minuut)

De ervaring van assistente Karin

Dierenartsen Lelystad Blog De ervaring van assistente Karin

Blog

De ervaring van assistente Karin

Posted By Dierenartsen Lelystad

Aan het van begin van 2014 kijkt onze paraveterinair Karin terug op een jaar dat in het teken stond van haar kat Elsa. Een prachtige Noorse boskat poes die plotseling niet meer at. In deze editie van ‘De ervaring van…’ vertelt Karin over de intensieve verzorging die zij 2 maanden moest geven.

Het viel mijn vriend en mij op dat Elsa al een tijdje aan het afvallen was. Maar aangezien ze een Noorse boskat poes is met een flinke vacht leek het mee te vallen. Op zaterdagavond 19 oktober lag ze op een vreemde plek in, een niet comfortabele houding. Ze zat duidelijk niet lekker in haar vel. Lekkere dingen zoals een blikje kattenvoer wilde ze niet. We zijn haar meteen gaan dwangvoeren omdat ik het niet vertrouwde.

De volgende ochtend zag ze er nog slechter uit dan de avond ervoor. We besloten de spoedlijn van de praktijk te bellen omdat we haar graag wilden laten nakijken. Gelukkig konden we meteen komen. Dierenarts Niels had dienst en na overleg werd er bloed afgenomen voor verder onderzoek.

Toen de uitslag binnen kwam schrokken we, onze poes van nog maar 4 jaar oud bleek een leverprobleem te hebben! Niels besloot haar een onderhuids infuus te geven en tabletjes tegen misselijkheid en het braken. We zijn thuis verder gegaan met dwangvoeren. Elke 2 uur kreeg ze 20 ml speciale voeding via een spuit in haar bekje. We zagen niet veel verbetering en het leek eerder of ze slechter werd. Ze was zo sloom dat als we haar op ons bed legden ze daar uren later nog steeds lag. Na een paar keer overleggen bleek toch dat we op dit moment niet veel extra voor haar konden doen. We moesten echt wachten tot maandag.

Die maandagochtend heb ik Elsa meegenomen voor een echo van haar buik. De echo werd gemaakt door dierenarts Jochem. En hij concludeerde dat de lever wat vergroot leek maar dat er geen afwijkingen te zien waren. Hij heeft de lever aangeprikt om wat celletjes te bekijken en uit alle onderzoeken kwam naar voren dat de meest waarschijnlijke diagnose leververvetting zou zijn. Tot nu toe nog zonder duidelijke reden.

We wilden graag weten of er een oorzaak zou zijn. Dus besloten we in overleg met het Medisch Centrum voor Dieren in Amsterdam de dag erna (dinsdag) op de poli van interne geneeskunde te komen. Eenmaal bij het MCD werd er een controle echo gemaakt door de radioloog. Ze bleef zo sloom liggen dat ik haar absoluut niet terug herkende. Internist Erik den Hertog wilde ook cellen bekijken en prikte hiervoor haar lever aan. Dit was helemaal geen probleem voor Elsa, ze was net zo sloom als een dier onder narcose!

Er werd vervolgens een endoscopie gemaakt van haar maag en darmen. Tegelijk werden er biopten genomen van haar maag en darmen. En opnieuw kwam de voorlopige conclusie dat ze ernstige leververvetting had met tot nu nog onduidelijke oorzaak. De biopten zouden hier meer uitsluitsel over kunnen geven. Gedacht kan worden aan een darmziekte of zelfs aan kanker. We moesten naast de tabletten tegen het braken ook beginnen met prednison en vitamine B injecties. De uitslag van de biopten zouden nog een week op zich laten wachten.

In Amsterdam is er ook een slokdarmsonde bij Elsa gezet. Dit was in het begin wel een vreemd gezicht omdat de sonde uit haar last naar buiten komt. Maar dit was de enige manier om haar voldoende voedsel te kunnen geven. Ze mocht 200 ml aangemaakte sondevoeding per dag. Dit verdeeld over 6 keer. Wat neer komt op elke 3 uur, 33 ml voeding.

Onder het roze verband zit de slokdarmsonde. Hierdoor wordt met een spuit voeding in de maag gebracht.

Thuis bleef ze op haar plekjes liggen, teruggetrokken van de rest. Ze had de energie niet om de trap op te lopen en wilde niet in de krabpaal. Ze bleef erg sloom. Ook werd ze steeds geler (een symptoom van leververvetting, red.). We maakten ons dus behoorlijk zorgen. Helaas konden we niet meer voor haar doen dan te zorgen dat ze haar voeding en medicatie kreeg en dit vol te houden. Zolang ze niet zieker werd waren mijn vriend en ik tevreden.

Na ongeveer een week probeerde ze zelf de trap op te komen, dan moest ze wel 2 keer op de trap stoppen om uit te rusten. Ook viel het op dat ze na een ruime week ietsje actiever werd. Ze liep wat meer door huis heen en kwam soms knuffelen.

Eindelijk werd het dan een week later en mochten we bellen voor de uitslag van de biopten. En gelukkig was het goed nieuws!  Er waren geen afwijkingen gevonden, dus moesten we gewoon zo doorgaan.

Eind van die week, de vrijdag, had ze plotseling haar sondevoeding eruit gebraakt, en was ze erg aan het kwijlen ook probeerde ze ergens op te kauwen. Toen ik in haar bek keek zag ik het puntje van de sonde, die hoort bij de maag te zitten en was dus mee omhoog gekomen tijdens het braken! Snel naar de praktijk waar dierenarts Deborah haar onder narcose bracht om de sonde opnieuw te plaatsen. Dat was wel even spannend, ze was juist aan het verbeteren!

We waren dan ook verbaast dat ze snel opknapte en binnen een paar uur op het niveau van eerder op de dag zat. Verder ging het de dag daarna ook wel goed. Zou ze dan echt op de goede weg zitten?!

Zes dagen nadat de sonde opnieuw geplaatst was heeft ze zelf haar eerste hapje genomen iets lekkers. Ze was toen al ruim 2 weken ziek en had nog niet zelf gegeten. Het werd ons duidelijk dat ze waarschijnlijk wel zou opknappen. Ze voelde zich steeds beter en werd ook niet nog geler dan ze eerder was. Haar eetlust bleef echt bij een paar hapjes, gewoon voor de smaak. Duidelijk niet omdat ze honger had. Als we even wachten met de voeding was dat niet een aanleiding om te gaan eten.

Ondertussen merkten we dat de hoeveelheid die ze zelf at langzaam steeds meer werd. Ook werd ze snel minder geel en kon ze in 1 keer de trap op! Met het eten ging het zo goed dat we soms gewoon een sondevoeding konden overslaan omdat ze zelf natvoeding met lekkere stukjes vis of kip at.

Omdat het beter gaat met Elsa mag ze af en toe even in de buitenren.

Langzaam bouwde dit zich verder op en 4 weken nadat ze ziek was geworden at ze zelfs haar eerste brokjes weer. Het begon echt met 5 brokjes per dag maar een week later at ze ruim 50 gram per dag en kwamen we tot de conclusie dat ze de sondevoeding helemaal niet meer nodig had! Na overleg met het MCD was de volgende stap om de sonde weer te verwijderen! Zelf was ik ook erg benieuwd naar de leverwaarden. Het zou toch wel heel gaaf zijn als die weer goed waren. Het kan natuurlijk toch goed zijn, dat de waarden niet op normaalwaarden zitten. Het kan tenslotte veel tijd kosten voordat de lever volledig hersteld het is. Belangrijker was dat ze het verder goed deed en daar waren we erg blij mee.

Maandag 25 november namen we weer bloed af voor onderzoek. Wat een spannend moment! Zouden ze weer goed zijn? Toen de uitslag binnen kwam bleken alle waarden helemaal normaal te zijn! Dat was echt het beste nieuws wat ik kon bedenken. Er was nu geen twijfel meer over mogelijk, de sonde mocht er echt uit!  Plaatsen van een slokdarmsonde gebeurd onder narcose, maar het verwijderen is veel makkelijker. De hechtingen die de sonde op zijn plek hielden werden verwijderd en de sonde werd langzaam uit haar hals gehaald. Geen centje pijn!

En toen? We hebben meerdere katten en het was belangrijk om haar voedselinname in de gaten te houden. Ze kreeg haar brokjes bij ons boven en mocht als enige kat ook daar naar toe. Ook kreeg ze hier de kans om uit te rusten. Toch was haar gedrag anders. Eerder was ze erg druk met de andere katten in huis en kwam ze niet zo vaak bij ons voor aandacht. Ze hielt ons continu in de gaten en kwam meteen bij me liggen als ik op de bank plofte na een lange werkdag.

Pas 3 weken later (dus 2 maanden nadat ze ziek werd) begon ze weer echt zichzelf te worden. Ze houdt de andere katten weer in de gaten en is heel actief! We zijn erg blij dat het goed met haar gaat en zijn erg dankbaar met alle hulp die we hierbij gekregen hebben.

Om u inzicht te geven in de kosten bij een ziekte en verzorging als deze heeft Karin al haar nota’s gespaard en opgeteld. In totaal heeft Karin ruim 1600,00 euro moeten betalen voor alle onderzoeken, praktijkopnames, voeding en medicatie. Nu is Elsa verzekerd, dus vallen de uiteindelijke kosten gelukkig mee. Wij willen u geen verzekering opdringen met deze wetenschap, maar inzicht geven in mogelijke kosten. Net als in het verhaal van dierenarts Sander, vorige maand, waar zijn kat Tukkie ziek werd.

Tagged , , , , , , ,

Written by Dierenartsen Lelystad

Comments are closed.

Maak een afspraak