Openingstijden (afspraak) Maandag t/m Vrijdag: 08.30-20.00 uur - Zaterdag: 09.00-17.00 uur Tel: 0320 - 282833 (tijdens openingstijden) Spoedgevallen: 0900 - 2 28 28 33 (80ct. minuut)

De ervaring van dierenarts Sander

Dierenartsen Lelystad Blog De ervaring van dierenarts Sander
De ervaring van dierenarts Sander

Blog

De ervaring van dierenarts Sander

Posted By Dierenartsen Lelystad

Donderdag 10 augustus 2017.  Euthanasie of het verliezen van je huisdier. Het is een van de minst leuke momenten. En ook al weet ik (Sander) als dierenarts dat ik de juiste keuze voor mijn allerbeste maatje heb genomen, als baasje heb ik nog elke dag verdriet. Wat kunnen we ze missen onze trouwe vrienden. Daarom wil ik toch ook het verhaal van mijn eigen hond met jullie delen. Want het is voor mij niet anders dan voor elke andere huisdier eigenaar. Ik mis mijn kameraad.

Vaarwel grote vriend, dag lieve Jottem.

Wat heb ik van je genoten. Je hebt veel plezier gegeven. Soms kon ik je achter het behang plakken, soms ook wilde ik je vasthouden en nooit meer loslaten. Ik ga je missen, je haren, je geur, je vacht, je slungelige lijf, je vrolijke kop. 13 jaar lang heb ik van je genoten, ik hoop jij ook van mij.

Pasen 2016, je kreeg epilepsie en ik was je bijna kwijt. Het herstel vlotte gestaag en afgelopen jaar was je de vrolijke vriend waar ik zo graag van geniet. Samen naar de dijk, het bos, op vakantie of gewoon naar het werk. Ik kon het nooit over mijn hart verkrijgen je thuis te laten, want als ik naar het werk wilde keek je me altijd aan van: “baas, ik mag toch wel mee?”

Tot je afgelopen dinsdagavond ineens wat pijnlijk leek. Toen ging het ineens wel heel hard. ’s Avonds nog röntgenfoto’s gemaakt en ik hoopte als baasje natuurlijk dat het meevalt. Niet echt duidelijk een afwijking, dus thuis maar een onrustig nachtje bij je op de grond geslapen. Gelukkig ging het ’s ochtends beter en je moest en zou mee naar het werk. ’s Middags toch niet zo lekker en een echo gemaakt. Vermoedelijk tumoren, wat een naar idee. Woensdagavond samen geknuffeld op de bank en samen geslapen tot jij aangaf dat je rust wilde. En gisterochtend toen ik nog moest werken voordat we ’s middags met je naar een specialist gingen om uitsluitsel te krijgen was er geen twijfel over mogelijk. Absoluut niet dat je thuis bij Rianne en “de kleine die er bijna is” wilde blijven. Ik moet en zal mee en ik wil per se eigenhandig de auto inspringen… Grote draak die je bent!

’s middags bij de specialisten was het wel duidelijk. Tumoren en waarschijnlijk al flink uitgezaaid. Of ik nog onderzoek wou? Tuurlijk, wat zou ik dat graag gewild hebben. Althans, als ik jou dan nog een tijd bij me zou kunnen hebben. Maar dan wel zonder pijn of lijdensweg en dat is iets wat ik je zeker niet kon garanderen.

Terug naar huis, nog 1 keer met jou, Rianne, Pip en Mac Chouffe naar de dijk. Nog 1 keer dollen met je bal. Het kostte je veel energie en we zagen het. Wat deed het pijn om daar te lopen en te beseffen dat het eindig is. En aan de andere kant zo mooi, dat je gewoon nog blij met je bal voorop liep.

Thuis gekomen moesten we eerst Pip nog wassen, want tja… Er moet straks toch een nieuwe Stinky zijn, ze doet haar best! Daarna was het tijd, tijd om je te laten gaan. Ik heb het zelf gedaan, infuus geplaatst en de middelen toegediend en in alle rust ben je heengegaan. Jij vond het goed en ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt dat ik zo voor je heb besloten.

Als dierenarts weet ik drommels goed rationeel te praten naar de klant. Maar als baasje is daar die emotie…. Die brok in mijn keel. De wroeging en het gevoel dat ik je nog lang niet wil missen. Volgende week ben ik jarig, hoe moet dat nou zonder jou? En hopelijk bevallen we over een paar weken van een prachtige dochter. Wat had ik dat plezier graag met jou gedeeld en haar aan jou voorgesteld.

Gelukkig realiseert een hond zich niet dat er nabestaanden zijn met verdriet. Dat is ons verdriet en gelukkig niet het jouwe.

Trouwe maat, het ga je goed mocht er een hiernamaals zijn dan wens ik je alle goeds op je volgende reis. Het zal nooit een straf zijn je weer te ontmoeten. Verlaten doe je me nooit, je zit in me, diep van binnen. En als ik aan je denk dan doet dat nu pijn… Pijn omdat je zo geweldig was. Die pijn zal omkeren tot vreugde en een warm gevoel, want liefde zal ik altijd voor je blijven voelen.

Jottem, nogmaals enorm bedankt dat je mijn trouwe kameraad was!

Tagged , , , , ,

Written by Dierenartsen Lelystad

Comments are closed.

Maak een afspraak